Eindelijk had ik een dagje ongestoord kunnen werken, zonder bestookt te worden door het hoofdkantoor met onzinnige opdrachten…dacht ik.
Ik trok mijn jas aan en maakte aanstalten om te gaan, totdat de telefoon ging.
Ze hebben m’n gedachten gelezen, die kut Fransen", mopperde ik.
Het was Mistel T (lees Mister T, een Chineze medewerker, op het hoofdkantoor in Parijs).

"Hello Kimmy, how al you?"
"Great, Mistel T, how  al you?" , vroeg ik zo ongeinteresseerd mogelijk.
Ik merkte dat hij aan het snotteren was.
"Yes yes, I will not be at office for next tlee days", snotterde Mistel T.
"Oh why not, because you’re ill?", vroeg ik vrolijk.
"No, my cat past away. He was my best fliend, you know?", huilde hij.

Hoorde ik dat nou goed? 3 dagen niet op kantoor vanwege een dooie kat?!?!
En sinds wanneer zijn Chinezen zo begaan met katten?
"Had je zo’n honger, Mistel T?", dacht ik.
De tranen rolde over mijn wangen van het lachen.

Zo series mogelijk, liep ik op mijn collega’s af.
"Jongens, ik heb net te horen gekregen, dat mijn wandelende tak het loodje heeft gelegd. Ik ben er echt kapot van. Ik blijf 5 dagen thuis en wil niet gestoord worden".

Nadat 2 klanten het uitproestten van het lachen, hield ook ik het niet meer droog.

Het waren overigens 3 heerlijk rustige dagen, ik kon in ieder geval uitgerust aan mijn weekend beginnen.

Ondanks de kou, kon ik toch een glimlach op mijn gezicht toveren die bewuste dag. Ik vertrok een half uur eerder van mijn werk, om nog een half uurtje de winkels in de stad af te struinen.
Vrolijk flirtend, met opgeheven hoofd paradeerde ik door de Kalverstraat.
Nadat ik de hoognodige pumps had gevonden (die ik overigens een dag later alweer terugbracht, aangezien de hakken mij die nacht nachtmerries bezorgte) was het tijd om naar huis te gaan.
Na een half pakje peuken en drie kwartier blauwbekken bij de tramhalte, besloot ik tram 9 te nemen. Dan zou ik bij Alexanderplein wel overstappen.
Ik had niet bepaald wandel-schoenen aan, dus een kwartier naar huis lopen was geen optie. Al mopperend stond ik bij de tramhalte te ijsberen.

Ik dacht aan wat er twee weken daarvoor was gebeurd, toen ik in de tram zat.
Een of andere malloot had twee bakstenen door de ruit gegooid, nadat hij die middag onenigheid (en das nog zachtjes uitgedrukt) met de tramchauffeur had. Het had niet veel gescheeld of ik was toen geraakt, aangezien ik vlak achter de tramchauffeur zat.

Na 20 minuten kwam eindelijk de tram aanrijden, die ik hebben moest…
Die Tering Takketrol van een tramchaffeuse moest blijkbaar tijd inhalen en reed door.
GODVERDOMME! Gilde ik, terwijl de rest verbrouwereerd de tram nakeek.

Ik besloot om te voet verder te gaan, of liever gezegd te hak.
Furieus als ik was, kon ik het niet laten nog even achterom te kijken en ja hoor, daar kwam weer zox92n blauw gevaarte de hoek om.

Ik sprong snel de trambaan op, om daar mijn tocht verder voort te zetten.
Na een paar minuten, stapelde de trams zich achter mij op (drie om precies te zijn).
Mijn hart bonsde in mijn keel, zowel van kwaadheid als van de adrenaline (of iets wat daarmee te maken heeft).
De tramchauffeur gooide zijn raam open en riep: x93 Hee mafkees, je houdt de hele boel hier opx94.
x93Tja, vervelend he, wachten!!!x94 Je mag godverdomme blij zijn, dat ik geen baksteen door je ruit gooi, kleutzak!, dacht ik nog.

Na 5 meter hoorde ik in de verte de sirenes van onze blauwe vrinden loeien en werd het mij toch wat te heet onder mx92n hakken.
Ik rende zo hard als ik kon (de deelnemers van de Glamour Stiletto Run konden hier een puntje aan zuigen) naar huis.
Buiten adem kwam ik thuis aan. x93Eindelijk die kutschoenen uit!x94

Boeren, burgers en buitenlui….komt dat zien, komt dat lezen.

Op veler verzoek ben ik weer back in booming business.
Ja, mensen, daar is ze weer: de wandelende klaagmuur.
Na een sabbatical van ongeveer 1,5 jaar vond ik het wel weer tijd worden om mijn klaaggezang met u te delen.
Alhoewel klagen en schelden mijn meest herkenbare eigenschappen zijn, zal ik nog best even moeten inkomen.
En voor de mensen bij wie ik het bloed onder de nagels vandaan haal:
Heel erg veel leesplezier!

Heerlijk zo’n powernap. Soms heb je dat gewoon even nodig! En om nou knikkenbollend achter de computer te blijven hangen….neh!
Ik heb precies 2 uur de tijd om in slaap te komen en fok mijzelf op door elke keer op de klok te kijken.
nog 1 uur en 45 minuten…nee dit moet ik niet doen
Eindelijk begin ik een beetje buiten westen te raken, totdat die muts van een buurvrouw van mij een uitgebreide schoonmaak gaat houden.
takketrol!Nu nog 1 uur en 10 minuten, godverdomme

Ik begin in te doezelen, maar schrik wakker. Ja beste mensen, ik heb mijzelf onder gekwijld.
oke, nog een keer proberen dan maar. Nog 3 kwartier, is dat de moeite nog?
Langzaam aan beland ik in dromenland. En ja hoor, precies 10 minuten voordat de wekker gaat, begint mijn telefoon hysterisch te trillen.
Ik kan mijzelf wel voor mijn kop slaan! Dom wicht dat ik er ook ben, vergeet ik mijn trilstand uit te zetten

Toch ben ik enigszins benieuwd welke hufter mij nu weer uit mijn slaap probeert te houden, om 16.50 uur.
Een bericht van 567 met de mededeling dat er gratis condooms voor je telefoon af te halen zijn op het Leidseplein.
Ik spring mijn bed uit en kleed mij direct om. Als een gek ren ik naar de trams, want ik heb precies 30 minuten de tijd om zo’n fantastische telefoon-condoom af te halen. Ik ren het Leidseplein op en ben buiten adem als ik de promo-boy bereik. Ik sla hem zo hard op zijn bek, met mijn ge-wel-dige mobieltje, dat mijn toetsenbordje na 3 weken nxf3g op zijn voorhoofd staat. “Zo vuile kuthufter, dat krijg je ervan!”, brulde ik nog.

En toen ging de wekker….

Zodra men “drs” voor zijn naam mag zetten gaan ze moeilijk interessant doen.
Met dure woorden smijten, zinnen onnodig lang maken.
Kortom er is, voor een simpele ziel als ik, geen touw meer aan vast te knopen.

Ik zal eerlijk zijn: ik heb een vocabulaire van 0,0.
En dat allemaal dankzij de MAVO. Ze hadden het beter LBO-zwakstroom kunnen noemen.
Ook op het MBO vonden ze het niet nodig om mijn woordenschat ietwat op te krikken.
Nee, termen als JIT en FIFO-LIFO, daar moest ik het mee doen.
Want welke MBO-er gaat er nou doorstuderen?…..IK DUS!!!

Daar zit je dan, op het HBO.
Het eerste lesboek dat ik opensloeg, was voor mij al genoeg om te weten dat ik de rest van mijn verdere schoolcarrixe8re aan faalangst zou lijden.
Maar om nou het Van Dale Nederlands compleet uit mijn hoofd te leren…neh, dat zag ik xe9cht niet zitten.
Mijn studieloopbaan-begeleider dacht hier toch anders over. Zij wist het zeker: “Die Kimmy gaat het niet redden, dat arme MBO-ertje”.

Inmiddels ben ik begonnen met afstuderen en heb ik mij ingeschreven aan de Universiteit van Amsterdam, voor de opleiding Communicatiewetenschap.
Wij zullen zien of het mij gaat lukken of niet.
“Wie niet waagt, wie niet wint”, zeg ik altijd maar.

Ik heb mijzelf in ieder geval voorgenomen, drs. Kimmy May Kipsatee of niet, ik BLIJF MABN (Makkelijk Algemeen Boers Nederlands) spreken.
Waarom moeilijk doen, als het makkelijk kan?

Eindelijk heb ik eens iemand gevonden, die om mij kan lachen.

Dames en heren, mag ik u voorstellen dit
is mijn goede vriend Moos.

Jij was vroeger zo lelijk, dat jouw moeder een biefstuk aan je nek moest hangen, omdat anders zelfs de hond niet met je wilde spelen.

Wat is dat toch met die mensen de laatste tijd?
Het lijkt verdomme wel of ze nog 1 week te leven hebben en nog snel alles willen neuken wat los en vast zit.

“Naar een SOA solliciteren”, noem ik dat.
Maar zodra je het woord “relatie” in de mond neemt, wordt je uitgemaakt voor freak.
Nee, want tegenwoordig moet er iets vxf3xf3r staan: OPEN relatie, NEUK relatie, LAT relatie.
Dat is in, dat is hip, dat is hot.
Een Gewone Relatie hebben is not done.
En mocht je die dan toch hebben? Dan kijkt men je aan met een blik vol medelijden en afkeer.
Want daar doe je toch niet aan?
Nee, we moeten ineens allemaal aan “bindingsangst” lijden en lijstjes afwerken met als motto
“neuken voor je vaderland”.

Liefde? Daar doen we niet an! Liefde is voor mietjes en “houden van”…wat is dat?
Wij houden alleen van neuken en dan vooral zonder gevoel.
Hoe contactgestoorder, hoe beter.
En daar heeft Henny Huisman een handje aan meegeholpen, door dat kloterige-pleures-nummertje van ‘m in de Mini Playback Show:
“We laten ons niet kennen, we gaan gewoon maar door”.

Het is stoer om mensen in de waan te laten, dat ze bij jou op nummer 1 staan en het je ondertussen geen ruk kan schelen of die zogenaamde Nummer 1 morgen onder een trein springt. Want nadat je nummer 1 geneukt hebt, is nummer 2 aan de beurt en zo gaan we verder tot we ons hele lijstje hebben afgewerkt.

Tsja, we leven maar 1 keer he. En alhoewel de gemiddelde leeftijd van de mens zo rond de 75 jaar ligt, gaan wij er allemaal van uit dat we de 30 nxe9t aan halen.

Fuck it, ik doe er niet aan mee. Ik poep erop, kots ervan.
Ik vind het een instelling van-lik-mn-versie.
Het slaat als een pik op een drumstel, waar kutgeluid uit komt.

Als ik echt zoveel van iemand hou, wil ik hem niet delen.
Als ik echt zoveel van iemand hou, heb ik geen behoefte aan een ander.
Dan heb ik mijn handen vol aan mijn geliefde.

Neukse!

Eigenlijk heb ik nooit echt een idool gehad.
Mijn vriendinnetjes hadden hun kamers vol met posters van Take This, The Backstreet Gays, N Snik etc en ik? Ik had posters van mijzelf niks.

Maar nu heb ik ze dan eindelijk gevonden.
Ik ben hun grootste fan, hun meest idiolate groupie.
Ik heb in de Fancy een oproep gezet, omdat ik alle plaatjes van deze xfcberheerlijke mannen wil hebben.
De Tina heb ik platgeschreven met smeekbeden voor een poster.
Kortom, ik ben er helemaal lyrisch over.

Mochten deze
heren doorbeken, dan was ik dus wel hun eerste fan!